Uciekający październik
Październik gdzieś mi uciekł. Zwiał drań, a ja nawet nie zauważyłam, że kurz po nim zaczyna opadać.
Trochę namieszało w tym miesiącu choróbsko. Przeziębiliśmy się przeokropnie. Sama nie wiem, jakim cudem udało mi się nie wykaszleć dziecka. Bardzo się cieszę, że Florce udało się pokonać zarazę bez żadnych leków. Jest też plus całego zdrowotnego zamieszania. Otóż wreszcie znaleźliśmy sensownego pediatrę w Bydgoszczy. Poszukiwania trwały od sierpnia. Przynajmniej tym razem miałam dobry pretekst ściągnięcia lekarza do domu. Badanie wyglądało jak należy, komunikacja również w moim ulubionym stylu – krótko, zwięźle i na temat, do tego lekarz reprezentował wspólne z naszymi poglądy na temat szczepień, antybiotyków, podejścia do wszelakich norm w pediatrii. No, nareszcie ktoś, z kim mówimy tym samym językiem. Czuję się bezpieczniej mając lekarza pod telefonem.
Pozostając w macierzyńskich klimatach, dodam że i w tym roku Florka wybrała sobie październik na zaskakiwanie rodziców. Otóż nasze dziecko przestało sypiać w dzień. Zrobiło to oczywiście z dnia na dzień i muszę przyznać że jest bardzo konsekwentne w swym postanowieniu. Oczywiście najpierw było mi źle, bo tak fajnie jest się przytulić do córki w ciągu dnia, powdychać zapach śpiącego dziecka, poleniuchować sobie obok. Potem jednak stwierdziłam, że pomimo wytężonego dnia i marudzenia córki w godzinach popołudniowych, to rozstanie z drzemką ma masę plusów. Po pierwsze lepiej zasypia wieczorem, po drugie ułatwia to nasze pozadomowe życie, a po trzecie od lutego nie będę rozdarta pomiędzy usypianiem dwójki dzieci.
Na froncie ciążowym wszystko w porządku. Weszłam sobie w trzeci trymestr, więc zegar odmierzający czas do porodu robi coraz głośniejsze tik tak, tik tak, tik tak. Rany, jak bardzo chciałabym być już po. Pomalutku rozglądam się po sklepach i zawieszam oko na ciuszkach w rozmiarze 50 cm. W ogóle ogarnął mnie jakiś ciuchoszał, październik był miesiącem odświeżania Florkowej garderoby. Na odświeżenie własnej garderoby będę miała chyba dopiero chęć w lutym. Na razie ryłam sobie w internecie w poszukiwaniu nagrody, motywacji i odstraszacza porodowego. Wiadomo, kobieta przekupną jest, więc może zamiast bać się tego fizjologicznego procesu, ja nie będę mogła się doczekać, byle wreszcie dostać to wybrane coś. Owo coś miało początkowo postać butów ze słynnymi czerwonymi podeszwami. No bo wiosna jest idealnym czasem dla nowych szpilek. A potem zaczęłam się zastanawiać, gdzie też ja w tych louboutinach mam zamiar się bujać? Pchać wózek po bydgoskich chodnikach? Ścigać starsze dziecko po Myślęcinku? Wykorzystam je jeżdżąc na spożywcze zakupy do Piotra i Pawła? I stwierdziłam, że czas na louboutiny przyjdzie, jak powrócę do intensywniejszego życia zawodowego poza domem. A tymczasem zachcę sobie nartorolki. Tak więc terenowe nartorolki mają być moją nagrodą za porodowe spustoszenie w okolicy krocza, no i zaraz mi lepiej 🙂
Jak wiadomo jestem dość emocjonalną osobą i gorące uczucia łatwo we mnie rozniecić. Zapałałam więc miłością do paczkomatów InPost. Mam po dziurki w nosie bezczelnych kurierów, którzy przestali uprzedzać telefonicznie o swoich wizytach. Kiedyś miałam na to patent płacąc za paczki przy odbiorze, powiadomienie telefoniczne było wtedy zawsze, bo kurierom zależało i na napiwkach i na rozliczeniu się w firmie. A teraz pomimo pobrania mają wszystko w nosie. Więc nie dość, że płacę za przesyłkę, to mam jeszcze siedzieć na tyłku w domu przez kilka godzin, żeby wbić się w to kilkadziesiąt sekund potrzebnych na odebranie paczki. W tyłku mam taki interes.
Aaaaa i w kinie byliśmy po raz pierwszy. Uściślając – ja i Marcin byliśmy w kinie po raz pierwszy od narodzin Florki (długo czekaliśmy prawda?). No i wczoraj zabraliśmy Florkę na Pszczółkę Maję. Dziecko wytrzymało kawałek koszmarnie głośnych reklam, następnie poszło się przejść wraz ze swym ojcem i powróciło na część docelową. Na bajce zjadło kanapkę, kilka ciasteczek, popatrzyło wielkimi oczami na równie wielką Maję na ekranie i po kwadransie postanowiło wyjść 🙂 Pierwsze wspólne kino i tak uważam za zaliczone.
A powracając do Pszczółki Mai, to Florkę ogarnęła istna pszczółkomania. Dziecko posiada 6 płyt z przygodami tego pasiastego stwora, które są w codziennym użyciu. Do tego dochodzą porozklejane po domu naklejki i kilka wymęczonych kolorowanek. Tak jak odcinkowa Maja na płytach bardzo mi się podoba. Nie dość, że piękna animacja, to bajka jest jeszcze spokojna, pięknie tłumaczy świat przyrody. Natomiast wersja kinowa to istny koszmarek. Maja będąca pozytywnym bohaterem zachowuje się jak rozpaskudzony gówniarz i pierwsze na co miałabym ochotę to trzasnąć ją zdrowo packą na muchy. A po drugie czarny bajowy charakter straszy małe pszczółki, szarpie je za czułki i na dodatek nazywa się Pani Ministra. Co ja poradzę na to, że brzydzę się takimi przejawami feminizmu równie bardzo jak związkami zawodowymi? Jedno i drugie jest sztuczne, dęte i poza okresowym wywoływaniem medialnego szumu niezbyt pożyteczne. Jak kogoś mogą satysfakcjonować określenia: ministra, dyrektorka, prezeska? Ja 100 razy bardziej wolałabym być panią minister, panią dyrektor, panią prezes. A nazywanie premiera polskiego rządu premierową, to jakiś kolejny koszmarek. Premierowa to żona premiera do jasnej cholery. Wychodzi na to, że pani Ewa Kopacz jest swoją własną żoną.