sobota, 15 czerwca, 2024

Ostatnie posty

Leslie Phillips, brytyjski aktor z filmów „Carry On”, „Doktor” i „Harry Potter”, zmarł w wieku 98 lat

Leslie Phillips, brytyjski aktor i Casanova z filmów Carry On , który przed wcieleniem się w postać Kapelusznika Sortującego w Harrym Potterze zmarł w poważnych rolach drugoplanowych w Out of Africa i Imperium Słońca. Miał 98 lat.

Phillips zmarł spokojnie we śnie w poniedziałek, agent Jonathan Lloyd powiedział BBC we wtorek.

Z okiem dla pań na ekranie i poza nim, wyrafinowany Phillips pojawił się w ponad 170 rolach na ekranach dużych i małych, portretując policjantów, urzędników wojskowych, wielebnych i sędziów. Ale dla widzów w latach 50. i 60. był synonimem niskobudżetowych serii Carry On i Doktor (w tej ostatniej zastąpił Dirka Bogarde’a).

W latach 80. zdystansował się od swoich ról playboyów, by dodać powagi zwycięzcy Oscara Sydneya Pollacka Out of Africa (1985) i Stevena Spielberga Empire of the Sun (1987).

Wystąpił również u boku Petera O’Toole’a w Królu Ralphie (1991), a następnie otrzymał pochwały pod koniec kariery i jedyną w karierze nominację do nagrody BAFTA za rolę Iana, wieloletniego przyjaciela postaci O’Toole’a, w Wenus(2006).

W jego filmowym CV znalazł się również debiut reżyserski Anthony’ego Hopkinsa, Sierpień (1996), film z Brucem Willisem w roli głównej Szakal(1997), Ratując łaskę (2000), Lara Croft: Tomb Raider (2001) i Color Me Kubrick (2005).

Większość fanów Harry’ego Pottera prawdopodobnie nie zna jego nazwiska z kostki mydła, ale natychmiast rozpoznałaby jego głos jako Kapelusznika Sortującego, magicznego nakrycia głowy w Hogwarcie, który wybiera, do którego z czterech domów szkolnych dołączą nowi uczniowie.

Kapelusz pojawił się w dwóch pierwszych częściach, Harry Potter i Kamień Filozoficzny (2001) i Harry Potter i Komnata Tajemnic (2002), oraz w ostatniej, Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2 (2011).

Seria Carry On była ogromnym sukcesem w Wielkiej Brytanii, pełnym podwójnych entendów, insynuacji i farsy, obejmującym 31 filmów. Phillips i jego cienkie jak ołówek wąsy pojawiły się w czterech z nich: Carry on Nurse (1959), Carry on Teacher (1959), Carry on Constable (1960) i Carry on Columbus (1992).

Jego słynne powiedzenie „Ding Dong” po raz pierwszy usłyszano w Carry on Nurse, gdzie jego pacjent Jack Bell wpatruje się w piękną pielęgniarkę (Shirley Eaton).

W swojej autobiografii z 2012 roku, Hello, Phillips napisał, że „kiedy po raz pierwszy wypowiedziałem te dwa słowa, nigdy bym nie uwierzył, że będę tak nieuchronnie związany z nimi w umysłach społeczeństwa przez następne 50 lat i wciąż licząc. Nawet dziś, gdy spaceruję po ulicach Londynu, regularnie słyszę Ding-Dong”

Czytaj również:  Najlepsze oferty zestawów Xbox do kupienia online, w tym edycje serii X i serii S

Tytuł jego pamiętnika został zaczerpnięty z jego innego hasła, wydłużonego, uwodzicielskiego „Helloooo”, którym witał się z kobietami. Kluczem do jego wygłoszenia, jak ujawnił, było „wydychanie go”.

Lazy loaded image

Od prawej: Jacques Bergerac, Gene Kelly i Leslie Phillips w „Les Girls” z 1957 roku.Courtesy Everett Collection

Przełom w krótkiej hollywoodzkiej karierze Phillipsa nastąpił przypadkowo po tym, jak pojawił się u boku męża i żony Billa Traversa i Virginii McKenny w The Smallest Show on Earth (1957).

Travers otrzymał kontrakt na występ w dramacie MGM Siódmy grzech, a podczas przerwy na lunch w studyjnej stołówce z McKenną, podsłuchał brytyjską aktorkę Kay Kendall i słynnego reżysera George’a Cukora, którzy dyskutowali o swojej produkcji musicalu Les Girls (1957).

„I usłyszałem, jak powiedziała: 'Kim jest ten naprawdę zabawny brytyjski aktor z blond włosami?'” Wspominał McKenna w filmie dokumentalnym z 2013 roku Hello – A Portrait of Leslie Phillips. „I obawiam się, że krzyknąłem w poprzek: 'Leslie Phillips!'”

Phillips wylądował w roli Sir Geralda Wrena w nagrodzonym przez Gene’a Kelly’ego Les Girls, ale był daleki od wrażenia postawy Cukora, nazywając go „absolutnym draniem”

Główna bohaterka, Mitzi Gaynor, zauważyła, że Cukor miał „zwyczaj dawania ludziom klapsów, jeśli ich nie lubił”, a Phillips podszedł do reżysera po jednym z takich incydentów i powiedział: „Mówię, George, musisz?” Lekceważąca odpowiedź Cukora rozwścieczyła Phillipsa jeszcze bardziej.

Bardziej satysfakcjonujące doświadczenie pracy miało miejsce ze Spielbergiem, którego Phillips nazwał „krwawym cudem dla mnie” W Imperium słońca, portretował wycieńczonego jeńca wojennego, a reżyser poprosił go, by wyglądał nieco szczuplej do wymagającej roli.

„Więc przeszedłem na bardzo szybką dietę. Nie widziałem go ponownie aż do około sześciu tygodni później. Kiedy wszedłem, byłem lżejszy o ponad dwa kamienie!” powiedział w talk show Wogan w 1990 roku.

Reakcja Spielberga na jego widok brzmiała: „Leslie, gdzie się podziewałeś?”

Leslie Samuel Phillips urodził się 20 kwietnia 1924 roku w Tottenham w Anglii. Jego ubogie wychowanie było w ostrym kontraście do jego ekranowej persony z wyższej klasy.

Jego ojciec, Frederick, produkował kuchenki w Edmonton w Londynie, ale zmarł, gdy Leslie miał 10 lat. Rodzina sprzedała swój mały dom i przeniosła się do wynajętych mieszkań.

Czytaj również:  Box Office: 'Doktor Strange 2' zgarnia $61M, a 'Firestarter' gaśnie

„Szybko znaleźliśmy się w kłopotach finansowych, więc wszyscy znaleźliśmy pracę”, powiedział The Guardian w 2009 roku. „Ponieważ w szkole robiłem przedstawienia, moja matka [Cecelia] odpowiedziała na ogłoszenie o przesłuchaniu mnie w szkole scenicznej Italia Conti. W wieku 14 lat zarabiałam więcej niż oni.”

Cecelia zawsze zakradała się, by oglądać jego występy, zawsze na opłaconym bilecie. Kiedy zmarła w 1983 roku w wieku 92 lat, krótko po tym jak została napadnięta na przystanku autobusowym przez nastolatków, Phillips odkrył, że w tajemnicy przed nim skserowała wycinki z gazet i zdjęcia z jego kariery.

Jako dziecko, Phillips uchylił czapkę przed przechodzącą paradą w Czterech piórach (1939) Zoltana Kordy – pierwszym z jego 38 występów w Pinewood Studios – następnie był ulicznikiem w Złodzieju z Bagdadu (1940) Michaela Powella i członkiem publiczności w mistrzowskich Czerwonych butach (1948) Powella i Emerica Pressburgera.

Zarozumiały Phillips pojawił się także w roli kontrolera w Barierze dźwięku Davida Leana (1952), jako marynarz w filmie noir Basila Deardena Pool of London (1951), jako major w I Was Monty’s Double Johna Guillermina (1958) i jako oficer w Najdłuższym dniu (1962).

Lazy loaded image

Leslie Phillips (z lewej) i Peter O’Toole w filmie „Venus” z 2006 rokuMiramax/courtesy Everett Collection

Seria Doctor, opracowana na podstawie serii powieści komiksowych napisanych przez chirurga Richarda Gordona i obejmująca siedem filmów, przyniosła mu dalsze uznanie – Phillips pojawił się w Doctor in Love (1960), Doctor in Clover (1966) i Doctor in Trouble (1970).

W 1948 roku poślubił aktorkę Penelope Bartley. Mieli czworo dzieci, ale rozwiedli się w 1965 roku po tym, jak rozpoczął romans z aktorką Caroline Mortimer.

W 1977 roku rozpoczął związek z aktorką Jamesa Bonda Angelą Scoular, którą po raz pierwszy spotkał na planie Doctor in Trouble. (Scoular brała wspólną kąpiel z Davidem Nivenem w Casino Royale z 1967 roku, a następnie napisała swój numer pokoju szminką na udzie George’a Lazenby’ego w On Her Majesty’s Secret Service z 1969 roku).

Po tym jak Bartley doznał udaru w 1981 roku, Phillips i Scoular pomagali w opiece nad jego byłą żoną, ale zginęła ona w pożarze domu w tym samym roku, gdy Phillips występował w Australii. Zdecydował się kontynuować trasę koncertową, co było decyzją, której podobno głęboko żałował.

Czytaj również:  John Oliver mówi, że Alex Jones zamienił jego proces w "cyrk"

W następnym roku ożenił się z młodszą o 21 lat Scoular i wychowywał jej syna Daniela z poprzedniego małżeństwa. Walczyła z depresją, anoreksją i rakiem jelita grubego, zanim zmarła w 2011 roku w wieku 65 lat po spożyciu środka do czyszczenia kanalizacji.

W grudniu 2013 roku, w wieku 89 lat, Phillips poślubił swoją trzecią żonę, Zarę Carr, wówczas 50-letnią, turecką pracownicę socjalną.

Jego występy telewizyjne obejmowały pracę w The Adventures of Robin Hood (z udziałem Richarda Greene’a) w latach 50-tych, Our Man at St. Mark’s w latach 60-tych i, jako kobieciarz Henry Newhouse, Casanova ’73 w latach 70-tych.

W radiu, dla krajowej rozgłośni, był jednym z trzech głównych bohaterów w długim serialu The Navy Lark, rozgrywającym się na pokładzie brytyjskiej fregaty królewskiej; pojawił się także w adaptacji filmowej z 1959 roku.

Phillips wystąpił dla Royal Shakespeare Company jako Falstaff w The Merry Wives of Windsor w 1996 roku. Pięć dekad wcześniej, służył jako inscenizator w 1942 roku we wznowieniu Dylematu lekarza George’a Bernarda Shawa, z Vivien Leigh w roli głównej.

„W moich oczach była bezsprzecznie najbardziej wyjątkową aktorką, z jaką kiedykolwiek pracowałem i czułem się niesamowicie szczęśliwy, że mogłem być tak blisko tej bogini każdego dnia”, napisał o aktorce w swojej autobiografii.

„Często porównywano ją do kawałka drezdeńskiej porcelany, porównanie, które, jak się dowiedziałem, nieszczególnie jej się podobało, ale było w niej jednak coś, co było nieuchronnie delikatne i niejako oszałamiająco piękne, ale możliwe do złamania.”

Wspominał przystojnego Laurence’a Oliviera, jej męża, ubranego w swój mundur oficera Fleet Air Arm, obserwującego ją ze skrzydeł.

Phillips wstąpił do Królewskiej Artylerii jako bombardier lancetowy podczas II wojny światowej i pamiętał, że „Blitz trwał cały czas i byłem strażnikiem ognia w Charing Cross Road, kiedy skończyłem w teatrze, jako że robiliśmy więcej matinees, kiedy trwało bombardowanie.”

Został przeniesiony jako podporucznik do Durham Light Infantry, ale krótko przed lądowaniem w 1944 roku w D-Day, został uznany za niezdolnego do służby, zdiagnozowany z chorobą nerwów, która mogła spowodować paraliż.

„To, czego nauczyłem się podczas wojny, to fakt, że ludzie przyzwyczaili się nawet do bomb”, powiedział w 2020 roku, „i to było niewiarygodne, jak ludzie po prostu dogadywali się ze sobą i było wielkie poczucie wspólnoty.”

Latest Posts

Nie przegap